Baneocin masc 20g

Producent: SANDOZ GMBH
Baneocin - skład 1 g maści zawiera 250 j.m. bacytracyny w postaci soli cynkowej i 5 mg neomycyny w postaci siarczanu.  Baneocin - działanie Bakteriobójczy preparat do stosowania miejscowego o różnym, wzajemnie uzupełniającym się mechanizmie działania przeciwbakteryjnego składników. Bacytracyna jest antybiotykiem polipeptydowym, działającym głównie na bakterie Gram-dodatnie (m.in. paciorkowce β-hemolizujące i gronkowce). Neomycyna - antybiotyk aminoglikozydowy - działa m.in. na Enterobacteriac
szt.
Cena: 11,99 zł
Baneocin - skład
1 g maści zawiera 250 j.m. bacytracyny w postaci soli cynkowej i 5 mg neomycyny w postaci siarczanu. 
Baneocin - działanie
Bakteriobójczy preparat do stosowania miejscowego o różnym, wzajemnie uzupełniającym się mechanizmie działania przeciwbakteryjnego składników. Bacytracyna jest antybiotykiem polipeptydowym, działającym głównie na bakterie Gram-dodatnie (m.in. paciorkowce β-hemolizujące i gronkowce). Neomycyna - antybiotyk aminoglikozydowy - działa m.in. na Enterobacteriaceae (zwłaszcza Proteus indolo-dodatni i Klebsiella spp.) oraz gronkowce. Zakres działania preparatu nie obejmuje Pseudomonas spp. i Nocardia spp. Po miejscowym zastosowaniu maści bacytracyna nie wchłania się przez nieuszkodzoną skórę i błony śluzowe, lecz może przenikać do krwi, jeśli jest stosowana na otwarte rany. Neomycyna przenika w ograniczonym stopniu przez skórę nieuszkodzoną, natomiast szybko wchłania się do krwi, jeśli jest stosowana na skórę uszkodzoną lub zmienioną zapalnie. 
Baneocin - wskazania
Miejscowe leczenie bakteryjnych zakażeń małych powierzchni skóry (jak np. zakażone niewielkie rany, zakażenie skóry w przebiegu odmrożeń i oparzeń). 
Baneocin - przeciwwskazania
Nadwrażliwość na bacytracynę, neomycynę, inne antybiotyki aminoglikozydowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności serca lub nerek oraz u pacjentów z istniejącym wcześniej uszkodzeniem narządu słuchu (przedsionka lub ślimaka). Nie stosować na duże powierzchnie skóry, w ciężkich uszkodzeniach skóry oraz długotrwale ze względu na ryzyko nefrotoksycznego i ototoksycznego (z utratą słuchu włącznie) działania neomycyny. Nie stosować maści do przewodu ucha zewnętrznego w przypadku perforacji błony bębenkowej. Nie stosować do oczu, na błony śluzowe, na rany głębokie lub kłute, sączące zmiany chorobowe, ciężkie oparzenia lub duże powierzchnie uszkodzonej skóry. 
Baneocin - środki ostrożności
Nie należy stosować maści na rany oparzeniowe, których powierzchnia przekracza 20% całkowitej powierzchni ciała (zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek), ze względu na możliwość wchłonięcia substancji czynnych do krwi i związane z tym ryzyko działania nefrotoksycznego lub ototoksycznego. Ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza działania oto- i nefrotoksycznego, jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek i dlatego u tych pacjentów przed i podczas intensywnego leczenia preparatem należy wykonywać badanie ogólne moczu i kontrolować obraz krwi obwodowej. Zaleca się wykonywanie badań audiometrycznych. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku podczas przewlekłego zapalenia ucha środkowego o długotrwałym przebiegu ze względu na ryzyko działania ototoksycznego. Nie należy stosować jednocześnie antybiotyków aminoglikozydowych o działaniu ogólnoustrojowym ze względu na ryzyko skumulowanego działania toksycznego. Nie stosować maści, jeśli istnieje ryzyko niekontrolowanego wchłaniania do krwi (np. podczas stosowania na duże powierzchnie skóry lub rany), gdyż istnieje ryzyko blokady nerwowomięśniowej (zwłaszcza w kwasicy oraz u pacjentów z miastenią lub z innymi zaburzeniami nerwowomięśniowymi). Podczas długotrwałego stosowania może wystąpić nadkażenie opornymi drobnoustrojami, zwłaszcza grzybami; w takim przypadku należy zastosować odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze. Należy przerwać stosowanie maści, jeśli wystąpi reakcja alergiczna lub wtórne zakażenia. Nie można wykluczyć ryzyka uczulenia na światło lub reakcji fototoksycznych podczas ekspozycji na światło słoneczne lub promieniowanie UV. Nie należy stosować maści u dzieci w wieku poniżej 12 lat ze względu na zwiększone ryzyko wchłaniania substancji czynnych do krwi i związanego z tym działania nefrotoksycznego lub ototoksycznego. 
Baneocin - ciąża i laktacja
W ciąży i okresie karmienia piersią stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu i niemowlęcia. Opisywano uszkodzenie słuchu u płodu w wyniku ogólnoustrojowego działania antybiotyków aminoglikozydowych stosowanych w dużych dawkach. 
Baneocin - działania niepożądane
Mogą wystąpić reakcje alergiczne, takie jak rumień, wysuszenie i łuszczenie się skóry, wysypka skórna, świąd, wyprysk kontaktowy, rzadko ciężkie reakcje alergiczne (nadwrażliwość na neomycynę występuje częściej podczas długotrwałego stosowania, np. w owrzodzeniu podudzi, przewlekłym zapaleniu ucha środkowego), nadwrażliwość na światło, reakcje fototoksyczne. Stosowanie na dużą powierzchnię skóry, zwłaszcza uszkodzonej, może prowadzić do uszkodzenia błędnika, upośledzenia słuchu, uszkodzenia nerek, blokady nerwowo-mięśniowej. 
Baneocin - interakcje
Podczas jednoczesnego stosowania cefalosporyn lub innych antybiotyków aminoglikozydowych wchłonięcie leku do krwi może spowodować nasilenie działania nefrotoksycznego. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych, takich jak kwas etakrynowy i furosemid, może nasilić działanie ototoksyczne lub nefrotoksyczne leku. Podczas jednoczesnego stosowania leku i opioidowych leków przeciwbólowych, leków do znieczulenia ogólnego lub zwiotczających mięśnie, może nasilić się blokada nerwowo-mięśniowa. 
Baneocin - dawkowanie
Miejscowo, zwykle od 2 do 3 razy na dobę. Cienką warstwę maści należy nakładać na chorobowo zmienione miejsce na skórze i w razie konieczności przykryć opatrunkiem. Nie należy stosować dłużej niż 7 dni. Nie należy stosować neomycyny w dawce większej niż 1 g na dobę (co odpowiada 200 g maści). 
Baneocin - skład1 g maści zawiera 250 j.m. bacytracyny w postaci soli cynkowej i 5 mg neomycyny w postaci siarczanu. 
Baneocin - działanieBakteriobójczy preparat do stosowania miejscowego o różnym, wzajemnie uzupełniającym się mechanizmie działania przeciwbakteryjnego składników. Bacytracyna jest antybiotykiem polipeptydowym, działającym głównie na bakterie Gram-dodatnie (m.in. paciorkowce β-hemolizujące i gronkowce). Neomycyna - antybiotyk aminoglikozydowy - działa m.in. na Enterobacteriaceae (zwłaszcza Proteus indolo-dodatni i Klebsiella spp.) oraz gronkowce. Zakres działania preparatu nie obejmuje Pseudomonas spp. i Nocardia spp. Po miejscowym zastosowaniu maści bacytracyna nie wchłania się przez nieuszkodzoną skórę i błony śluzowe, lecz może przenikać do krwi, jeśli jest stosowana na otwarte rany. Neomycyna przenika w ograniczonym stopniu przez skórę nieuszkodzoną, natomiast szybko wchłania się do krwi, jeśli jest stosowana na skórę uszkodzoną lub zmienioną zapalnie. 
Baneocin - wskazaniaMiejscowe leczenie bakteryjnych zakażeń małych powierzchni skóry (jak np. zakażone niewielkie rany, zakażenie skóry w przebiegu odmrożeń i oparzeń). 
Baneocin - przeciwwskazaniaNadwrażliwość na bacytracynę, neomycynę, inne antybiotyki aminoglikozydowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności serca lub nerek oraz u pacjentów z istniejącym wcześniej uszkodzeniem narządu słuchu (przedsionka lub ślimaka). Nie stosować na duże powierzchnie skóry, w ciężkich uszkodzeniach skóry oraz długotrwale ze względu na ryzyko nefrotoksycznego i ototoksycznego (z utratą słuchu włącznie) działania neomycyny. Nie stosować maści do przewodu ucha zewnętrznego w przypadku perforacji błony bębenkowej. Nie stosować do oczu, na błony śluzowe, na rany głębokie lub kłute, sączące zmiany chorobowe, ciężkie oparzenia lub duże powierzchnie uszkodzonej skóry. 
Baneocin - środki ostrożnościNie należy stosować maści na rany oparzeniowe, których powierzchnia przekracza 20% całkowitej powierzchni ciała (zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek), ze względu na możliwość wchłonięcia substancji czynnych do krwi i związane z tym ryzyko działania nefrotoksycznego lub ototoksycznego. Ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza działania oto- i nefrotoksycznego, jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek i dlatego u tych pacjentów przed i podczas intensywnego leczenia preparatem należy wykonywać badanie ogólne moczu i kontrolować obraz krwi obwodowej. Zaleca się wykonywanie badań audiometrycznych. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku podczas przewlekłego zapalenia ucha środkowego o długotrwałym przebiegu ze względu na ryzyko działania ototoksycznego. Nie należy stosować jednocześnie antybiotyków aminoglikozydowych o działaniu ogólnoustrojowym ze względu na ryzyko skumulowanego działania toksycznego. Nie stosować maści, jeśli istnieje ryzyko niekontrolowanego wchłaniania do krwi (np. podczas stosowania na duże powierzchnie skóry lub rany), gdyż istnieje ryzyko blokady nerwowomięśniowej (zwłaszcza w kwasicy oraz u pacjentów z miastenią lub z innymi zaburzeniami nerwowomięśniowymi). Podczas długotrwałego stosowania może wystąpić nadkażenie opornymi drobnoustrojami, zwłaszcza grzybami; w takim przypadku należy zastosować odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze. Należy przerwać stosowanie maści, jeśli wystąpi reakcja alergiczna lub wtórne zakażenia. Nie można wykluczyć ryzyka uczulenia na światło lub reakcji fototoksycznych podczas ekspozycji na światło słoneczne lub promieniowanie UV. Nie należy stosować maści u dzieci w wieku poniżej 12 lat ze względu na zwiększone ryzyko wchłaniania substancji czynnych do krwi i związanego z tym działania nefrotoksycznego lub ototoksycznego. 
Baneocin - ciąża i laktacjaW ciąży i okresie karmienia piersią stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu i niemowlęcia. Opisywano uszkodzenie słuchu u płodu w wyniku ogólnoustrojowego działania antybiotyków aminoglikozydowych stosowanych w dużych dawkach. 
Baneocin - działania niepożądaneMogą wystąpić reakcje alergiczne, takie jak rumień, wysuszenie i łuszczenie się skóry, wysypka skórna, świąd, wyprysk kontaktowy, rzadko ciężkie reakcje alergiczne (nadwrażliwość na neomycynę występuje częściej podczas długotrwałego stosowania, np. w owrzodzeniu podudzi, przewlekłym zapaleniu ucha środkowego), nadwrażliwość na światło, reakcje fototoksyczne. Stosowanie na dużą powierzchnię skóry, zwłaszcza uszkodzonej, może prowadzić do uszkodzenia błędnika, upośledzenia słuchu, uszkodzenia nerek, blokady nerwowo-mięśniowej. 
Baneocin - interakcjePodczas jednoczesnego stosowania cefalosporyn lub innych antybiotyków aminoglikozydowych wchłonięcie leku do krwi może spowodować nasilenie działania nefrotoksycznego. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych, takich jak kwas etakrynowy i furosemid, może nasilić działanie ototoksyczne lub nefrotoksyczne leku. Podczas jednoczesnego stosowania leku i opioidowych leków przeciwbólowych, leków do znieczulenia ogólnego lub zwiotczających mięśnie, może nasilić się blokada nerwowo-mięśniowa. 
Baneocin - dawkowanieMiejscowo, zwykle od 2 do 3 razy na dobę. Cienką warstwę maści należy nakładać na chorobowo zmienione miejsce na skórze i w razie konieczności przykryć opatrunkiem. Nie należy stosować dłużej niż 7 dni. Nie należy stosować neomycyny w dawce większej niż 1 g na dobę (co odpowiada 200 g maści).